پایان ضرب‌الاجل سازمان بازرسی برای کناره‌گیری مدیران دوشغله

هرچند از بدو ابلاغ نامه سازمان بازرسی، تلاش دوباره‌ای از سوی مدیران ارشد ورزش صورت گرفته تا این اولتیماتوم را بی‌اثر سازند، اما به‌طور بدیهی ادامه ‌این وضعیت اصلا به نفع ورزش نیست و معلوم نیستبه یکباره چه اتفاقی افتاده که سازمان بازرسی عزم جزم کرده تا مقابله با مدیران دوشغله را از ورزش آغاز کند؛ قانونی که بیش از 10 سال مسکوت مانده بود تا به یکباره علم مقابله با آن در ورزش برافراشته شود. بی‌شک این نوع جبهه‌گیری‌ها آن هم در شرایطی که بسیاری از مدیران از تجربه مدیریتی خود در جهت پیشبرد اهداف توسعه‌ای ورزش خرج می‌کنند، اصلا به صلاح و منطقی نیست و قطعا نباید موضوع اینقدر علنی می‌شد که اعتبار ورزش ایران را به خطر بیندازد.  اولین پس‌لرزه اولتیماتوم سازمان بازرسی به حضور تیم‌های ورزشی ایران در اولین دوره بازی‌های آسیایی رشته‌های رزمی خورد تا روسای فدراسیون‌های تکواندو، جودو، کاراته و ووشو در نامه‌ای به افشارزاده، دبیرکل کمیته ملی المپیک از حضور در این بازی‌ها به دلیل آنچه دخالت غیرورزشی‌ها در امور ورزش خواندند، انصراف دهند. نامه‌ای که نسخه‌ای از آن نیز به دفتر رئیس‌جمهور ارسال شد تا تعطیلی و ابتر ماندن برنامه‌ها، ورزش را تهدید کند.

به هر حال و همان طور که اشاره شد، ورزش از این فعل و انفعال‌ها متضرر خواهد شد، بویژه آن‌که بسیاری از مدیران دولتی ورزش به دلیل حجم محدود اعتبارات ورزش با این هدف به بدنه ورزش وارد شده‌اند که از دایره نفوذ خود در جهت خدمت به ورزش استفاده کرده و اعتباراتی را خارج از بودجه ورزش به بدنه آن تزریق کنند. برای مثال باید گفته شود از زمانی که احمد دنیامالی (معاون فنی و عمرانی شهرداری تهران) در راس فدراسیون قایقرانی قرار گرفته، چه به لحاظ امور زیرساختی و چه به لحاظ امکانات، خدمات قابل توجهی به توسعه این رشته در سطح کشور انجام داده است و نمی‌توان نقش وی را نادیده گرفت. از امثال دنیامالی‌ها در ورزش کم نیستند و منطقی خواهد بود که مساله دوشغله‌ها در ورزش با رایزنی و گفتمان لازم حل و فصل شود؛ چه در غیر این صورت، دود این قضیه تماما به چشم ورزش خواهد رفت.